430 فولاد ضد زنگ:
آهن بیش از ۱۲٪ کروم می تواند از اکسیداسیون ناشی از عوامل طبیعی جلوگیری کند. به آن فولاد ضد زنگ می نامند. نام رمز در جی اس شماره ۴۳۰ است، بنابراین به آن فولاد ضد زنگ ۴۳۰ نیز می گفتند. با این حال ۴۳۰ فولاد ضد زنگ نمی توانند در برابر اکسیداسیون ناشی از مواد شیمیایی موجود در هوا مقاومت کنند. پس از 430 فولاد ضد زنگ است که اغلب برای یک دوره از زمان استفاده نمی شود، آن را هنوز هم اکسیده (زنگ زده) به دلیل عوامل غیر طبیعی است.
18-8 فولاد ضد زنگ:
آهن 18٪ کروم 8٪ نیکل، که می تواند در برابر اکسیداسیون شیمیایی مقاومت در برابر. این فولاد ضد زنگ در کد جی اس ۳۰۴ است، بنابراین به آن فولاد ضد زنگ ۳۰۴ نیز می گفتند.
18-10 فولاد ضد زنگ:
با این حال، اجزای شیمیایی بیشتر و بیشتر در هوا وجود دارد، و برخی از مکان ها با آلودگی جدی تر حتی زنگ 304; بنابراین، برخی از محصولات بالا پایان خواهد شد با 10٪ نیکل ساخته شده به آنها را با دوام تر و مقاوم در برابر خوردگی. این نوع فولاد ضد زنگ را فولاد ضد زنگ ۱۸-۱۰ می نامند. در برخی از دستورالعمل کارد و چنگال، گفته ای شبیه به "با استفاده از پیشرفته ترین مواد فولاد ضد زنگ پزشکی از 18-10" وجود دارد.
فولاد ضد زنگ را می توان با توجه به ساختار متالوگرافیک به سه دسته تقسیم کرد: فولاد ضد زنگ آستنیتیک، فولاد ضد زنگ فریتیک و فولاد ضد زنگ مارتنسیتیک. اجزای اصلی فولاد ضد زنگ، آهن، کروم، و نیکل هستند. علاوه بر این، حاوی عناصر کمیاب مانند منگنز، تیتانیوم، کبالت، مولیبدن و کادمیوم است که فولاد ضد زنگ را پایدار، ضد زنگ و مقاوم در برابر خوردگی می کند. فولاد ضد زنگ آستنیتیک به دلیل خاص بودن ساختار مولکولی داخلی مغناطیس شدن آسان نیست.